Edita Anagrama / Médicos sin fronteras
DÉJATE CONTAR UN CUENTO
PVP: conforme tarifa
Paula Farias, prólogo de José Saramago
Fotografías de Juan Carlos Tomasi y Petros Kokkinos

La realidad nos asalta cada día, a la vuelta de cualquier esquina, pero nos aburre de horrores y la dejamos escurrir entre los dedos por no mirarla.
Los cuentos han sido y son la mejor forma de contar las verdades. Penetran sigilosos, inofensivos de apariencia, y no nos dan tiempo a defendernos, a levantar barreras, a cerrar el libro o pasar la página.
Los cuentos nos envuelven y seducen, y de su mano entramos en un mundo que está ahí y que de otra manera no nos atrevemos a mirar.
Déjate contar un cuento.
Atrévete a mirar.

Neste libro fálase dos centros de especies que colonizaron Galiza. Fálase da rola turca, o argazo, o visón americano e da cotorra arxentina, Tamén da mimoda, o eucalipto ou a perca americana.
Casos de ampla nómina de bioinvasións que sofre a nosa terra e unha avaliación dos seus riscos certos.
Unha bioinvasión é a intrusión dunha especie que establece poboacións autorexenerantes nun lugar ou medio situado mais alá do seu límite histórico de distribución.
As bioinvasións están relacionadas co desenvolvemento económico, coa economía global e outros factores que fan que teñan rachado a distribución natural e xeográfica dos seres vivos producto da introdución humana ou da súa acción indirecta. Están nas cidades, no campo, no mar e no propio corpo humano e, as mais das veces, con consecuencias negativas para os ecosistemas.

Edita: Briga Edicións.
PVP: conforme tarifa
Germinal (centro de estudios sociais, cultura obrera na Coruña, 1092-1936)

Carlos Pereira Martínez e Ana Romero Masiá

En xuño de 1902 fúndase na Coruña o Centro de Estudios Sociais Germinal. Promovido por un grupo de obreiros, fundamentalmente de idioloxía libertaria, pero coa participación dalgúns republicanos, Germinal foi unha das institucións máis coñecidas, activas e significativas da Coruña do primeiro tercia do s. XX. Porque calquera coruñés da época sabía da súa existencia, o Centro organizador de conferencias, mitines, excursións, clases nocturnas para obreiros... e que contaba coa mellor biblioteca privada da cidade, así como cun Orfeón durante un tempo e un Grupo de Declamación.
Germinal, xunto con La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento, foron as institucións coruñesas de referencia para todo tipo de actos relacionados coa defensa da liberdade de pensamento, o anticlericalismo, as ideas libertarias e societarias. Ben como organizador, ben como colaborador, o Centro estivo sempre presente nos acontecementos deste tipo que tiveron lugar na Coruña. As múltiples clausuras que tivo que soportar non foron capaces de matar a institución que, dende o principio, nace con espírito rebelde e disposta a soportar todas as dificultades que se presenten no seu camiñar.
Os máis destacados líderes obreiros coruñeses foron, nalgún momento da súa traxectoria directivos de Germinal, de aí que non se poida entender a labor desta sociedade, de emancipación pola cultura, sen situala no seu contexto histórico.
Con este libro, Carlos Pereira Martínez e Ana Romero Masiá contribuíen a proporcionar un pouco máis de luz nese ámbito xeralmente esquecido polos historiadores, o mundo obreiro, que se viu na necesidade de xerar unha proposta cultural alternativa para a súa formación intelectual.

Os meus ollos
Ramiro Fonte 

Edita: Edicións Xerais
PVP: conforme tarifa

Coa intención de recuperar o tempo e lugar da súa infancia, a vila mariñá de Pontedeume, Ramiro Fonte converte as páxinas destas memorias primeiras nun relato emocionante no que recrea ó detalle, cunha prosa esencial, cristalina e precisa, dotada dunha conmovedora ollada poética, a vida dunha vila galega nos anos sesenta. Ademais dun exercicio de recuperación vivificadora da memoria individual e colectiva, “Os meus ollos (Vidas de infancia)” é, tamén, un ensaio sobre a vivencia da perdurabilidade do tempo e dos espacios humildes que nos son queridos. Un relato engaiolante no que o autor emprega a emoción, a piedade e certa ironía para recuperar espacios derruídos polo tempo e devolverlle a vida a ducias de personaxes reais, populares, tratados co mesmo rango cós protagonistas históricos. Historias particulares que demostran que o local é o universal. Un libro de historia cotiá que se le coa mesma paixón que nos proporcionan as novelas exemplares. Unha obra que demostra a vixencia da frase de Baudelaire, “O xenio non é máis que a infancia netamente formulada”; e proba que a infancia non representa o camiño, senón todo o camiño. “Os meus ollos”, primeira entrega dunha obra máis ampla na que Fonte está a traballar, abre unhas perspectivas inéditas na narrativa contemporánea. Unha grande novela para ler varias veces.