“Sombras.”

Obscuridade e silencio
que dun lapso de tempo
faise un universo de temor
suspendido no espacio

sonos, angurias, remorsos....

SOMBRAS
encharcadas de espanto
ábrense as feridas, coma
bocas famentas e sedentas
de amor.
Saben que nun intre
voltarase denegrido,
ensanguentado
nun profundo oco
ruidoso e esbandallado
facendo sucumbir os corazóns
e as ilusións,
inzando o odio e o poder
a un podio inxente,
feito de cadavres e de po.
Así é coma pretende
a guerra dar vida
pisando, aplastando
e arrastrando ao SER,
a un fervedoiro de materia viva.

Areta,
2004

voltar