Xoán García López

Apazuga-las espadas
Se
eu
poider...

Eu quixer
abri-las galiolas pechas
que abrangue
un mundo de xordos
infindos
camiños ermos
de infernais
lúas escuras
lúas eivadas de tempo
eternas e treboentas
lúas impúdicas
febles.

Saíde
aturuxando
densas celas
nevoentas
que calaron
mil saloucos.

Pombiñas azuis e brancas
pombiñas vermellas, negras
mártires aves ferridas
tan só
por voar
detidas.

Arredar
corvos e voitres
cucos, bufos e falcóns
que as pombas
xa voan libres
entre
luzadas
de
flores
sen ter que pregar migallas
sen grillóns
e sen cadeas.

Apazuga-las espadas
que as pombas
voan solpores
nunha
alborada
de
amores
dunha terra
sen derregas
nun manso mar
sen finados
sen abismos
esen bágoas
nun ceo
de azul e branco.

Apazuga-las espadas...

Xoán García López
Marzo 2003
voltar