|
A
fala Es,
coma o latexo permanente Flor
de mil xardíns Mais,
ceibe coma o aire (Areta) |
Himno Galego
¿Qué
din os rumorosos Do
teu verdor cinguido Os
bos e xenerosos Os
tempos son chegados
|
Galiza en loito polo vertido de petróleo do Prestrige, e os gobernos |
Hoxe o sol brila na negrura espesa, opaca e dura Facendo lembrar a transparencia do noso mar. Hoxe o infortunio tinguíu a policromía da nosa costa nun desconcerto impotente, asolador. E as aves denegridas asemellan a conciencia do mal a dos poderes mundanos, facendados, que reciben estipendio, por indignos, a dos políticos enfastiados en falsas apariencias esquecendose do país que lles deu e lles da de mamar. Hoxe tremen os peixes e as pedras, que enloitadas choran por non saber falar, e amolándonos a existencia, queren aquedar o que xa non se pode parar... (Areta) |